Word jij onze gemeentedichter?

MENSWAARDE

Mensen toch:
Wanneer worden wij eindelijk wakker, één-ieder en als samenleving?
Wakker uit onze illusie van macht, geldgewin, af-leiding, ongebreidelde consumptiehonger, geluksdrang ten allen prijze.
En uit onze pietluttige ikkigheid?
Wakker uit onze illusie van beheersing van natuur, aarde, en elkaar.
Terwijl we nauwelijks in staat zijn om onze eigen kleinmenselijke driften, gevoelens, gedachten en vastgeroeste en belemmerende overtuigingen te beheersen en kanaliseren.
 
Mensen toch:
Waar zijn we – en zeker niet “in godsnaam” – mee bezig?
Vergeleken bij het onmetelijke, het onvatbare, het betoverende, het oneindig schone van ons heelal, onze melkweg, ons lichaam ook, zijn we amper – en in ’t merendeel van de tijd – prutsende zandkorrels.
Wij zijn enkel maar omdat de aarde is, moeder aarde is!
De natuur en de aarde hebben de mens niet nodig.
Dit terwijl de mens enkel maar van de natuur en van de aarde leeft,
dankzij haar, en al te vaak ten koste van haar.
  
Mensen toch:
Wanneer gaan we eindelijk ‘ns met z’n allen aarden?
Waarde kan niet zonder aarde, toch?
Laten we derhalve met z’n allen onze aarde, onze menswaarde,
Koesteren, omarmen, knuffelen en teder omhelzen.
Laten we opnieuw en opnieuw onvoorwaardelijk lief zijn voor onze aarde, onze menswaarde, en voor elkaar.
Laten we opnieuw en opnieuw aarde worden, mens worden, 
mens zijn, aarde zijn!
Dan pas leven wij menswaardig, toch?
Dan pas ontdekken wij onze werkelijke ge-aard-heid,
en worden wij, zijn wij geheeld, heel, toch?
En nooit meer alleen,
integendeel, en goddank, één met het al!
 
Mensen toch:
Wanneer ontwaken wij eindelijk uit onze hoogmoed,
uit onze waan-zin van de alwetende wetenschap?
Meer nederigheid, dankbaarheid en ontroering zouden ons sieren, toch?
Immers, wetenschap is ook maar een schapje van het weten.
Laten we daarom ontwaken uit onze naïeviteit dat meten weten is – wat weten we dan eigenlijk?
En laten we stoppen met voortdurend te kloppen op de nagel van het eigen grote gelijk.
 
Laten we – eens en voorgoed – de omslag maken van... 
oordelen naar luisterdelen.
En laten we vanuit onze zo gehypte mindfulness het pad van de mindemptyness inslaan en bewandelen, waar hoofd, hart, lichaam en ziel harmonieus op elkaar afgestemd zijn.
Immers, “wij zijn geen menselijke wezens die het spirituele ervaren, wij zijn spirituele wezens die het menselijke ervaren”. (Frans christelijk mysticus, palentoloog en auteur Pierre Teilhard de Chardin)
En wat zei Sándor Weöres, Hongaars dichter, schrijver en homo universalis?
“Om een echt mens te zijn, de essentie van wie je bent, kantel naar binnen, verken je diepste diepten en transillumineer jezelf, en straal dan je innerlijk licht uit en af op al diegenen rondom jou en je omgeving”.

The name of our game?

MENSWAARDE

Mensen toch:
Wanneer worden wij eindelijk wakker, één-ieder en als samenleving?
Wakker uit onze illusie van macht, geldgewin, af-leiding, ongebreidelde consumptiehonger, geluksdrang ten allen prijze.
En uit onze pietluttige ikkigheid?
Wakker uit onze illusie van beheersing van natuur, aarde, en elkaar.
Terwijl we nauwelijks in staat zijn om onze eigen kleinmenselijke driften, gevoelens, gedachten en vastgeroeste en belemmerende overtuigingen te beheersen en kanaliseren.
 
Mensen toch:
Waar zijn we – en zeker niet “in godsnaam” – mee bezig?
Vergeleken bij het onmetelijke, het onvatbare, het betoverende, het oneindig schone van ons heelal, onze melkweg, ons lichaam ook, zijn we amper – en in ’t merendeel van de tijd – prutsende zandkorrels.
Wij zijn enkel maar omdat de aarde is, moeder aarde is!
De natuur en de aarde hebben de mens niet nodig.
Dit terwijl de mens enkel maar van de natuur en van de aarde leeft,
dankzij haar, en al te vaak ten koste van haar.
  
Mensen toch:
Wanneer gaan we eindelijk ‘ns met z’n allen aarden?
Waarde kan niet zonder aarde, toch?
Laten we derhalve met z’n allen onze aarde, onze menswaarde,
Koesteren, omarmen, knuffelen en teder omhelzen.
Laten we opnieuw en opnieuw onvoorwaardelijk lief zijn voor onze aarde, onze menswaarde, en voor elkaar.
Laten we opnieuw en opnieuw aarde worden, mens worden, 
mens zijn, aarde zijn!
Dan pas leven wij menswaardig, toch?
Dan pas ontdekken wij onze werkelijke ge-aard-heid,
en worden wij, zijn wij geheeld, heel, toch?
En nooit meer alleen,
integendeel, en goddank, één met het al!
 
Mensen toch:
Wanneer ontwaken wij eindelijk uit onze hoogmoed,
uit onze waan-zin van de alwetende wetenschap?
Meer nederigheid, dankbaarheid en ontroering zouden ons sieren, toch?
Immers, wetenschap is ook maar een schapje van het weten.
Laten we daarom ontwaken uit onze naïeviteit dat meten weten is – wat weten we dan eigenlijk?
En laten we stoppen met voortdurend te kloppen op de nagel van het eigen grote gelijk.
 
Laten we – eens en voorgoed – de omslag maken van... 
oordelen naar luisterdelen.
En laten we vanuit onze zo gehypte mindfulness het pad van de mindemptyness inslaan en bewandelen, waar hoofd, hart, lichaam en ziel harmonieus op elkaar afgestemd zijn.
Immers, “wij zijn geen menselijke wezens die het spirituele ervaren, wij zijn spirituele wezens die het menselijke ervaren”. (Frans christelijk mysticus, palentoloog en auteur Pierre Teilhard de Chardin)
En wat zei Sándor Weöres, Hongaars dichter, schrijver en homo universalis?
“Om een echt mens te zijn, de essentie van wie je bent, kantel naar binnen, verken je diepste diepten en transillumineer jezelf, en straal dan je innerlijk licht uit en af op al diegenen rondom jou en je omgeving”.

The name of our game?

Facebook in de hondenwei

Liefje was hier, ik ben blij.

Zwaar gegrom, een concurrent

Ook blaffen op een struise vent.

Kakje gedaan,

Baasje content. 

neerploffend in de rij                                  stoelgekraak deint weg                             in een hemelse sfeer                                   hoogverheven brandglas schittert             licht in mijn ogen                               afgebeelde heiligen komen tot leven      ze dansen als het ware                             als een uitgebalanceerd meesterwerk   terwijl de zon en wolken elkaar ridderlijk omhelzen                                                     zijn deze taferelen van rust en troost         de voeding voor mijn ziel                    als een parel voor mijn voeten

Ik heb het nog gekend, reclame met een ballon.

Ik moet er plots aan denken,

Na ‘t zien van een sigaar aan de Grimbergse horizon.

Mijn Opa zag dat oorlogstuig liever niet verschijnen

Het geeft een raar gevoel.

Mijn kleinkind is nu oud en kijkt naar foto’s van een drone.

‘Dat heb ik vroeger nog gehad, totdat het werd verboden.’

Oorlogstuig hoort niet thuis in dorpen waar ik woon.

Het geeft een raar gevoel.  

Er zit poëzie in

een open raam, een straatnaam,

in het knikje van een buur,

een barst in de muur,

in wat kruist en blijft.

Soms vraagt een plek om een stem

die kijkt, luistert en zegt

wat niet meteen te zien is.

Wie plukt woorden

uit wat leeft

tussen mensen in de buurt?

Ervaring is niet nodig,

wel goesting om te vertellen

en te verwoorden wat raakt

zodat we samen op verhaal komen.

In een kleine doos zitten al mijn gevoelens netjes opgeborgen. Ik schreeuw van pijn, huil van verdriet. Alleen wil ik niet dat iemand dat ziet.

ZIJN OF NIET ZIJN

Zijn of niet zijn 
is als wijn of azijn
als schijn of schone schijn
als fijn of venijn 
als rein of pijn

Sinds mensenheugnis wil 
één-ieder is ieder-één
per se zichzelf zijn 
zonder zich ooit maar 
de cruciale vraag te stellen
wat is in de grond
zijn
jezelf zijn

Heb je je ooit al die vraag gesteld
wie ben ik eigenlijk
wat is de werkelijke grond van mijn bestaan
van het bestaan überhaupt hier op aarde

Het antwoord vind je 
zeker niet op sociale media
ook niet bij talloze experten
of zomerfestivals

Maak het volledig stil in jezelf
daal af in het diepste van je hart en ziel
en luister naar wat je toegefluisterd wordt
en ontluikt

Zijn of niet zijn