Word jij de nieuwe gemeentedichter in Grimbergen?

In een kleine doos zitten al mijn gevoelens netjes opgeborgen. Ik schreeuw van pijn, huil van verdriet. Alleen wil ik niet dat iemand dat ziet.

ZIJN OF NIET ZIJN

Zijn of niet zijn 
is als wijn of azijn
als schijn of schone schijn
als fijn of venijn 
als rein of pijn

Sinds mensenheugnis wil 
één-ieder is ieder-één
per se zichzelf zijn 
zonder zich ooit maar 
de cruciale vraag te stellen
wat is in de grond
zijn
jezelf zijn

Heb je je ooit al die vraag gesteld
wie ben ik eigenlijk
wat is de werkelijke grond van mijn bestaan
van het bestaan überhaupt hier op aarde

Het antwoord vind je 
zeker niet op sociale media
ook niet bij talloze experten
of zomerfestivals

Maak het volledig stil in jezelf
daal af in het diepste van je hart en ziel
en luister naar wat je toegefluisterd wordt
en ontluikt

Zijn of niet zijn 

Het fietspad naar jou, dat plots niet meer is.

Hoeveel lijnen kunnen verdwijnen

voor het geen fietspad meer is?

Er zit wat mis.

Vinger aan de pols, luister naar de straat

om te polsen hoe het met ons gaat.

Ik zoek een boom, liefst meer dan een,

waaronder ik jou kan begroeten.

Zoiets als een park, een gezellige plek

Waar mensen elkaar ontmoeten.

Hoeveel parken kan je bebouwen

voor de gemeenschap verdwijnt?

Ik wil kunnen kiezen voor schaduw

als de zon schijnt.

Er zit wat mis.

Hoeveel dagen kunnen voorbijgaan

zonder dat ik jou mis?

Wanneer de ochtendmist nog over velden zweeft,
en ’t eerste licht de stille wereld kleurt,
dan is er iets dat diep in mij weer leeft,
een oude droom die nooit is uitgebeurd.

Ik draai de sleutel — en de stilte wijkt,
een lage roffel vult de ochtendstraat.
De motor spreekt, zoals geen mens dat lijkt,
een taal die rechtstreeks naar het hart toe gaat.

De chroom glanst zacht, de tank vangt gouden schijn,
de spaken zingen mee met elke bocht.
Geen haast vandaag, ik hoef nergens te zijn,
alleen de weg, die mij naar buiten lokt.

De wind vertelt verhalen van weleer,
van Engelse wegen, regen, gras en steen.
En elke kilometer brengt mij weer
een stukje vrijheid dat ik was vergeten.

Mijn Triumph Bonneville, mijn trouwe vriend,
jij draagt geen haast, geen mode en geen schijn.
Jij bent de droom die mij nog steeds bedient,
een beetje jeugd, gevangen in chroom en lijn.

En als de avond langzaam nederdaalt,
en ’t laatste licht verdwijnt achter de bomen,
dan weet ik dat de weg opnieuw vertaalt
wat motorrijders altijd hebben gedroomd.

Want zolang jij nog één keer starten wilt,
en ik de horizon nog tegemoet kan gaan,
blijft in mijn hart de oude vrijheid stil
maar onverwoestbaar naast mij staan.

Elke ochtend, terwijl de klokken van de 
basiliek luiden
alsof tijd iets is waar men niet zuinig mee 
hoeft te zijn,
loopt de man alsof hij ergens naartoe
moet.

Zijn vierpotige gezel,
die gewoon doet wat hij ’s ochtends moet
doen,
weet al langer dat de wandeling 
de bestemming is.

Samen zien ze,
baasje met muziek in de oren,
hond snuffelend aan de restanten van de 
zondagsmarkt,
welk huis nieuwe gordijnen kreeg,
wie aankomt,
wie verder gaat.

De man en zijn gezel,
u herkent ze ondertussen wel,
lopen verder,
zoals gisteren,
zoals morgen.

De basiliek ziet het aan.
Een dorp verandert,
maar wie langzaam genoeg wandelt,
merkt dat niets ooit helemaal verdwijnt.

neerploffend in de rij                                  stoelgekraak deint weg                             in een hemelse sfeer                                   hoogverheven brandglas schittert             licht in mijn ogen                               afgebeelde heiligen komen tot leven      ze dansen als het ware                             als een uitgebalanceerd meesterwerk   terwijl de zon en wolken elkaar ridderlijk omhelzen                                                     zijn deze taferelen van rust en troost         de voeding voor mijn ziel                    als een parel voor mijn voeten