Ergens op dit meiveld wacht de wilg in

weelderig habijt temidden van dit

grijs en grimmig land. Soms wiegen en

piepen zijn takken, het einde nabij. Ooit

door storm gespleit. Geen boer meer die hem nu

nog knot voor mutsaard of wat rijshout voor

de erwten. Geen kind buigt uit zijn takken

nog een boog. Weer keert water dóór de wilg

die diep in leemte sporen laat, tot licht.

Wie zweet bij land, beheert het zicht, ver-

kavelt, straks verbleekt voorlopig gras en

zwicht. Ergens op dit paalveld lacht en loopt,

wacht en hoopt, proeft iemand avond. De

grootstad op een boogscheut. Veegt de tijd.

ZIJN OF NIET ZIJN

Zijn of niet zijn 
is als wijn of azijn
als schijn of schone schijn
als fijn of venijn 
als rein of pijn

Sinds mensenheugnis wil 
één-ieder is ieder-één
per se zichzelf zijn 
zonder zich ooit maar 
de cruciale vraag te stellen
wat is in de grond
zijn
jezelf zijn

Heb je je ooit al die vraag gesteld
wie ben ik eigenlijk
wat is de werkelijke grond van mijn bestaan
van het bestaan überhaupt hier op aarde

Het antwoord vind je 
zeker niet op sociale media
ook niet bij talloze experten
of zomerfestivals

Maak het volledig stil in jezelf
daal af in het diepste van je hart en ziel
en luister naar wat je toegefluisterd wordt
en ontluikt

Zijn of niet zijn 

Elke ochtend, terwijl de klokken van de 
basiliek luiden
alsof tijd iets is waar men niet zuinig mee 
hoeft te zijn,
loopt de man alsof hij ergens naartoe
moet.

Zijn vierpotige gezel,
die gewoon doet wat hij ’s ochtends moet
doen,
weet al langer dat de wandeling 
de bestemming is.

Samen zien ze,
baasje met muziek in de oren,
hond snuffelend aan de restanten van de 
zondagsmarkt,
welk huis nieuwe gordijnen kreeg,
wie aankomt,
wie verder gaat.

De man en zijn gezel,
u herkent ze ondertussen wel,
lopen verder,
zoals gisteren,
zoals morgen.

De basiliek ziet het aan.
Een dorp verandert,
maar wie langzaam genoeg wandelt,
merkt dat niets ooit helemaal verdwijnt.

neerploffend in de rij                                  stoelgekraak deint weg                             in een hemelse sfeer                                   hoogverheven brandglas schittert             licht in mijn ogen                               afgebeelde heiligen komen tot leven      ze dansen als het ware                             als een uitgebalanceerd meesterwerk   terwijl de zon en wolken elkaar ridderlijk omhelzen                                                     zijn deze taferelen van rust en troost         de voeding voor mijn ziel                    als een parel voor mijn voeten

Zo vol van wilg beschermde

Je onze tuin

Zo open groot als een parasol

Vol mezen, eksters en duiven,

Te zitten, te paren, te ruiven…

Immens werd je nu

Reikend tot bij de buren

Zo sterk en oud

Zo hoog van hout

Tijd om je bij te sturen.

Toen werd je gesnoeid,

Gekapt in je takken

Toen viel je uiteen

Het gebladerde zakte

Oh reus van een boom

Je bent nu een dwergje

Maar je zal nog herleven,

Al is het in ‘t klein

Ter Bronne

De Bron ontsprong in het hart van Strombeek

                   Senioren waren er zeer welkom

De Bron had een aan trekkingskracht 

                    Voor jong en oud

De Bron bracht mensen samen

                    Zette mensen aan de gang

De Bron zwierde haar deuren open

                     Dit najaar nog 34 activiteiten te gaan

De Bron kreeg slecht nieuws

                     Senioren moesten snel, snel, snel verhuizen

                     En wat met de ontmoetingsruimte?

2028: De Bron is op een ander spoor gezet 

             Er huist nu Het Vlaams Woonanker en Matexi

             Met uitzicht op speelplein en veel groen

             Opzij senioren jullie tijd is voorbij

             De senioren zijn nu verstopt in de tentoonstellingsruimte

             Met een spot op hunne kop en met uitzicht op stenen

En de Bron dan ? De Bron is drooggelegd

Ach zo 

Ik voel je niet
Het knarst en knaagt tussen ons
De wrevel groot 
Ik verlaat je weldra 
Zonder afscheid, ik kijk niet om
Andere horizonten 
Vrijheid natuur 
Ik zoek en zoek
Ik aarzel en twijfel
Ik vind maar altijd zonder overtuiging
Zou ik je toch missen 
De  wegen in mijn hoofd geprint 
Mensen reeds geoefend in terugknikken
Bus naar zowat overal
In film en boek verdwalen
Sprookjesbos en zijn kasteel 
Kanaal en bruggen naar weer andere mensen en huizen en velden en kansen
Het geluid van het op en neer gaan van het vliegmachien
Zeg me blijf ik of moet ik gaan.

Facebook in de hondenwei

Liefje was hier, ik ben blij.

Zwaar gegrom, een concurrent

Ook blaffen op een struise vent.

Kakje gedaan,

Baasje content. 

Ik heb het nog gekend, reclame met een ballon.

Ik moet er plots aan denken,

Na ‘t zien van een sigaar aan de Grimbergse horizon.

Mijn Opa zag dat oorlogstuig liever niet verschijnen

Het geeft een raar gevoel.

Mijn kleinkind is nu oud en kijkt naar foto’s van een drone.

‘Dat heb ik vroeger nog gehad, totdat het werd verboden.’

Oorlogstuig hoort niet thuis in dorpen waar ik woon.

Het geeft een raar gevoel.  

Vluchten kan niet meer 

De vluchtelingen,

Burundezen, Rwandezen, Angolezen, Guinezen, Iranezen en Georgiers,

Kosovaren, Kasakstanezen en Nicaraguanen

Syriërs en , Afghanen en Oekrainers. Russen ? Neen geen Russen

Gevlucht voor oorlogsgeweld naar een ander land

Waar ze werkten aan een nieuw bestaan

Met vallen en terug op te staan

Ondersteund door een groep mensen al 37 jaar lang

Die luisterden naar hun verhaal

Maar ook vele andere instanties hielpen een handje mee

Wat deden ze goed hun best

Nederlands leren en integreren!

Kinderen studeerden en behaalden een diploma

Nu zovele jaren later…

Hebben de kinderen zelf kinderen

Ouders zijn grootouders geworden en

Is hun thuisland hun vakantieland waar ouders zijn achtergebleven

Beiden hebben nu vrede !

Kuierend langs de vloedlijn

Geprikkeld door de warme lentezon

Voel ik me vrij en blij

Golfjes rollen over en aan

Langs de stappen die wij gaan

Meeuwkes, trippelen hun pasjes

Over de plasjes en golfjes,

Vliegen dan op boven de zee

Ze volgen hun vlucht

Dat zien we benee

Hoe zou het voelen

Om te vliegen,

Hoog en cirkelend in het rond,

Vleugels spreiden en richting geven

Pijlsnel schieten naar een doel

Naar eeuwige vrijheid

Nieuwe einden tegemoet

Vliegtuigen brommen boven onze kop.

Dag en nacht het houdt niet op.

Waar naartoe, voor wie, waarom?

Ik zou ’t niet weten, ik pieker me dom.

Voor mijn part, daar kan je op aan

Wens ik die tuigen naar de maan!

Het fietspad naar jou, dat plots niet meer is.

Hoeveel lijnen kunnen verdwijnen

voor het geen fietspad meer is?

Er zit wat mis.

Vinger aan de pols, luister naar de straat

om te polsen hoe het met ons gaat.

Ik zoek een boom, liefst meer dan een,

waaronder ik jou kan begroeten.

Zoiets als een park, een gezellige plek

Waar mensen elkaar ontmoeten.

Hoeveel parken kan je bebouwen

voor de gemeenschap verdwijnt?

Ik wil kunnen kiezen voor schaduw

als de zon schijnt.

Er zit wat mis.

Hoeveel dagen kunnen voorbijgaan

zonder dat ik jou mis?

Water borrelt luid

De bron helaas droog en dood

hart stil voor altijd.

Het park van der nood

Een deugd met getater en

Alle tinten groen.

Wanneer de ochtendmist nog over velden zweeft,
en ’t eerste licht de stille wereld kleurt,
dan is er iets dat diep in mij weer leeft,
een oude droom die nooit is uitgebeurd.

Ik draai de sleutel — en de stilte wijkt,
een lage roffel vult de ochtendstraat.
De motor spreekt, zoals geen mens dat lijkt,
een taal die rechtstreeks naar het hart toe gaat.

De chroom glanst zacht, de tank vangt gouden schijn,
de spaken zingen mee met elke bocht.
Geen haast vandaag, ik hoef nergens te zijn,
alleen de weg, die mij naar buiten lokt.

De wind vertelt verhalen van weleer,
van Engelse wegen, regen, gras en steen.
En elke kilometer brengt mij weer
een stukje vrijheid dat ik was vergeten.

Mijn Triumph Bonneville, mijn trouwe vriend,
jij draagt geen haast, geen mode en geen schijn.
Jij bent de droom die mij nog steeds bedient,
een beetje jeugd, gevangen in chroom en lijn.

En als de avond langzaam nederdaalt,
en ’t laatste licht verdwijnt achter de bomen,
dan weet ik dat de weg opnieuw vertaalt
wat motorrijders altijd hebben gedroomd.

Want zolang jij nog één keer starten wilt,
en ik de horizon nog tegemoet kan gaan,
blijft in mijn hart de oude vrijheid stil
maar onverwoestbaar naast mij staan.

Eens had ik nog kamers en zalen

met goudleer behangen. Veel van mijn

broers werden gefolterd, tenslotte

gedood, zullen nooit meer herrijzen.

Van mijn lichaam rest enkel nog een skelet.

Geplukt of gestroopt werd ik, als

vette ganzen, in mijn blootje gezet,

van al mijn schatten beroofd. Slechts

enkele kalkstenen beelden, naakter dan ooit,

magische antwoorden op feesten tussen

marmer en arduin, in zalen met komforen

en stenen estrades. Nog niet bewust van

verval door de tijd. Er rest enkel een puzzel

van teksten teveel met de voeten gelezen.

De blad'ren van de boom zijn als kleren.......

Breien, breien

Steek voor steek

Rechts en rechts en traag

Priem na priem

Tel ik de steken

Poncho raakt niet klaar

Ik zucht en zit daar

Echt te tellen

82 steken

Tachtig centimeter lang…

Mijn bol van wol

Wordt echt een kluwen

Echt ontwarren kan niet meer

! PLOTS !

Besef ik: maak een keuze…

Breien is je ding niet meer

De stokjes van het haken

Brengen hier verandering

Dubbel over vasten en de lus

Onderdoor steek je je haakpen

Van de juf krijg ik een kus…

Formidabel,

Werkijver

Wol van bol en

Pen van haak worden echt de hoofdzaak

MENSWAARDE

Mensen toch:
Wanneer worden wij eindelijk wakker, één-ieder en als samenleving?
Wakker uit onze illusie van macht, geldgewin, af-leiding, ongebreidelde consumptiehonger, geluksdrang ten allen prijze.
En uit onze pietluttige ikkigheid?
Wakker uit onze illusie van beheersing van natuur, aarde, en elkaar.
Terwijl we nauwelijks in staat zijn om onze eigen kleinmenselijke driften, gevoelens, gedachten en vastgeroeste en belemmerende overtuigingen te beheersen en kanaliseren.
 
Mensen toch:
Waar zijn we – en zeker niet “in godsnaam” – mee bezig?
Vergeleken bij het onmetelijke, het onvatbare, het betoverende, het oneindig schone van ons heelal, onze melkweg, ons lichaam ook, zijn we amper – en in ’t merendeel van de tijd – prutsende zandkorrels.
Wij zijn enkel maar omdat de aarde is, moeder aarde is!
De natuur en de aarde hebben de mens niet nodig.
Dit terwijl de mens enkel maar van de natuur en van de aarde leeft,
dankzij haar, en al te vaak ten koste van haar.
  
Mensen toch:
Wanneer gaan we eindelijk ‘ns met z’n allen aarden?
Waarde kan niet zonder aarde, toch?
Laten we derhalve met z’n allen onze aarde, onze menswaarde,
Koesteren, omarmen, knuffelen en teder omhelzen.
Laten we opnieuw en opnieuw onvoorwaardelijk lief zijn voor onze aarde, onze menswaarde, en voor elkaar.
Laten we opnieuw en opnieuw aarde worden, mens worden, 
mens zijn, aarde zijn!
Dan pas leven wij menswaardig, toch?
Dan pas ontdekken wij onze werkelijke ge-aard-heid,
en worden wij, zijn wij geheeld, heel, toch?
En nooit meer alleen,
integendeel, en goddank, één met het al!
 
Mensen toch:
Wanneer ontwaken wij eindelijk uit onze hoogmoed,
uit onze waan-zin van de alwetende wetenschap?
Meer nederigheid, dankbaarheid en ontroering zouden ons sieren, toch?
Immers, wetenschap is ook maar een schapje van het weten.
Laten we daarom ontwaken uit onze naïeviteit dat meten weten is – wat weten we dan eigenlijk?
En laten we stoppen met voortdurend te kloppen op de nagel van het eigen grote gelijk.
 
Laten we – eens en voorgoed – de omslag maken van... 
oordelen naar luisterdelen.
En laten we vanuit onze zo gehypte mindfulness het pad van de mindemptyness inslaan en bewandelen, waar hoofd, hart, lichaam en ziel harmonieus op elkaar afgestemd zijn.
Immers, “wij zijn geen menselijke wezens die het spirituele ervaren, wij zijn spirituele wezens die het menselijke ervaren”. (Frans christelijk mysticus, palentoloog en auteur Pierre Teilhard de Chardin)
En wat zei Sándor Weöres, Hongaars dichter, schrijver en homo universalis?
“Om een echt mens te zijn, de essentie van wie je bent, kantel naar binnen, verken je diepste diepten en transillumineer jezelf, en straal dan je innerlijk licht uit en af op al diegenen rondom jou en je omgeving”.

The name of our game?

MENSWAARDE

Mensen toch:
Wanneer worden wij eindelijk wakker, één-ieder en als samenleving?
Wakker uit onze illusie van macht, geldgewin, af-leiding, ongebreidelde consumptiehonger, geluksdrang ten allen prijze.
En uit onze pietluttige ikkigheid?
Wakker uit onze illusie van beheersing van natuur, aarde, en elkaar.
Terwijl we nauwelijks in staat zijn om onze eigen kleinmenselijke driften, gevoelens, gedachten en vastgeroeste en belemmerende overtuigingen te beheersen en kanaliseren.
 
Mensen toch:
Waar zijn we – en zeker niet “in godsnaam” – mee bezig?
Vergeleken bij het onmetelijke, het onvatbare, het betoverende, het oneindig schone van ons heelal, onze melkweg, ons lichaam ook, zijn we amper – en in ’t merendeel van de tijd – prutsende zandkorrels.
Wij zijn enkel maar omdat de aarde is, moeder aarde is!
De natuur en de aarde hebben de mens niet nodig.
Dit terwijl de mens enkel maar van de natuur en van de aarde leeft,
dankzij haar, en al te vaak ten koste van haar.
  
Mensen toch:
Wanneer gaan we eindelijk ‘ns met z’n allen aarden?
Waarde kan niet zonder aarde, toch?
Laten we derhalve met z’n allen onze aarde, onze menswaarde,
Koesteren, omarmen, knuffelen en teder omhelzen.
Laten we opnieuw en opnieuw onvoorwaardelijk lief zijn voor onze aarde, onze menswaarde, en voor elkaar.
Laten we opnieuw en opnieuw aarde worden, mens worden, 
mens zijn, aarde zijn!
Dan pas leven wij menswaardig, toch?
Dan pas ontdekken wij onze werkelijke ge-aard-heid,
en worden wij, zijn wij geheeld, heel, toch?
En nooit meer alleen,
integendeel, en goddank, één met het al!
 
Mensen toch:
Wanneer ontwaken wij eindelijk uit onze hoogmoed,
uit onze waan-zin van de alwetende wetenschap?
Meer nederigheid, dankbaarheid en ontroering zouden ons sieren, toch?
Immers, wetenschap is ook maar een schapje van het weten.
Laten we daarom ontwaken uit onze naïeviteit dat meten weten is – wat weten we dan eigenlijk?
En laten we stoppen met voortdurend te kloppen op de nagel van het eigen grote gelijk.
 
Laten we – eens en voorgoed – de omslag maken van... 
oordelen naar luisterdelen.
En laten we vanuit onze zo gehypte mindfulness het pad van de mindemptyness inslaan en bewandelen, waar hoofd, hart, lichaam en ziel harmonieus op elkaar afgestemd zijn.
Immers, “wij zijn geen menselijke wezens die het spirituele ervaren, wij zijn spirituele wezens die het menselijke ervaren”. (Frans christelijk mysticus, palentoloog en auteur Pierre Teilhard de Chardin)
En wat zei Sándor Weöres, Hongaars dichter, schrijver en homo universalis?
“Om een echt mens te zijn, de essentie van wie je bent, kantel naar binnen, verken je diepste diepten en transillumineer jezelf, en straal dan je innerlijk licht uit en af op al diegenen rondom jou en je omgeving”.

The name of our game?

Onder katoenen, warme dekens

aan de basis, een structuur van staal?

Uitgerust met nagels, afbreekbaar

verpakt in een plastic zip-up zakje

zielenpoot tot en met

5 december 12:48, Portugese tijd

Als we er dan zijn

Dan

Achteraf laten we de versiering vallen

tot de basis weer duidelijk zichtbaar is 

Als een lichaam zonder zijn elementen

naakt op een bed gelegen

de gouden zonnerand op de achtergrond

Een skelet zichtbaar ook als je 

er van op 

een afstand naar staart

Doorboorde schedel en vel doorzichtig

Elastische banden die de hoop versterken

Beveiligen  de breekbare delen

Drooggehuilde ogen, ze kende nooit iets anders

Ze zijn niet langer op zoek naar

Je mededogen

Ze boren door je afgebakende ziel

Ze zoeken je skelet 

vanop die afstand gecreëerd door

meters 

Ze vinden je niet meer

In een kleine doos zitten al mijn gevoelens netjes opgeborgen. Ik schreeuw van pijn, huil van verdriet. Alleen wil ik niet dat iemand dat ziet.