Zonder titel

Ergens op dit meiveld wacht de wilg in

weelderig habijt temidden van dit

grijs en grimmig land. Soms wiegen en

piepen zijn takken, het einde nabij. Ooit

door storm gespleit. Geen boer meer die hem nu

nog knot voor mutsaard of wat rijshout voor

de erwten. Geen kind buigt uit zijn takken

nog een boog. Weer keert water dóór de wilg

die diep in leemte sporen laat, tot licht.

Wie zweet bij land, beheert het zicht, ver-

kavelt, straks verbleekt voorlopig gras en

zwicht. Ergens op dit paalveld lacht en loopt,

wacht en hoopt, proeft iemand avond. De

grootstad op een boogscheut. Veegt de tijd.