Beeld van Porselein

Onder katoenen, warme dekens

aan de basis, een structuur van staal?

Uitgerust met nagels, afbreekbaar

verpakt in een plastic zip-up zakje

zielenpoot tot en met

5 december 12:48, Portugese tijd

Als we er dan zijn

Dan

Achteraf laten we de versiering vallen

tot de basis weer duidelijk zichtbaar is 

Als een lichaam zonder zijn elementen

naakt op een bed gelegen

de gouden zonnerand op de achtergrond

Een skelet zichtbaar ook als je 

er van op 

een afstand naar staart

Doorboorde schedel en vel doorzichtig

Elastische banden die de hoop versterken

Beveiligen  de breekbare delen

Drooggehuilde ogen, ze kende nooit iets anders

Ze zijn niet langer op zoek naar

Je mededogen

Ze boren door je afgebakende ziel

Ze zoeken je skelet 

vanop die afstand gecreëerd door

meters 

Ze vinden je niet meer

Ik baseerde mij op die mooie breekbare schilderijen van naakte mensen die mij altijd diep raken in musea. Je voelt een oppervlakkigheid en iets alledaags in een uniek lichaam. Jezelf kwijtraken. De kunst in jezelf, de kunst vanuit jezelf en daar dan naar kijken. Wie ben ik? Wie ben jij? Wie zijn wij? Alleen maar een lichaam of ook een stem, een geweten, een bewustzijn. Wie jij bent weet ik niet. Ik ben Lissa Van Nieuwenhove, wonend in Beigem. Student in Antwerpen. En als ik zin en tijd heb dan schrijf ik al eens graag over de dingen die mij raken. Ik hoop dat ze binnenkomen.