Stem op jouw favoriete gedicht!

In een kleine doos zitten al mijn gevoelens netjes opgeborgen. Ik schreeuw van pijn, huil van verdriet. Alleen wil ik niet dat iemand dat ziet.

Ik voel je niet
Het knarst en knaagt tussen ons
De wrevel groot 
Ik verlaat je weldra 
Zonder afscheid, ik kijk niet om
Andere horizonten 
Vrijheid natuur 
Ik zoek en zoek
Ik aarzel en twijfel
Ik vind maar altijd zonder overtuiging
Zou ik je toch missen 
De  wegen in mijn hoofd geprint 
Mensen reeds geoefend in terugknikken
Bus naar zowat overal
In film en boek verdwalen
Sprookjesbos en zijn kasteel 
Kanaal en bruggen naar weer andere mensen en huizen en velden en kansen
Het geluid van het op en neer gaan van het vliegmachien
Zeg me blijf ik of moet ik gaan.

Zo vol van wilg beschermde

Je onze tuin

Zo open groot als een parasol

Vol mezen, eksters en duiven,

Te zitten, te paren, te ruiven…

Immens werd je nu

Reikend tot bij de buren

Zo sterk en oud

Zo hoog van hout

Tijd om je bij te sturen.

Toen werd je gesnoeid,

Gekapt in je takken

Toen viel je uiteen

Het gebladerde zakte

Oh reus van een boom

Je bent nu een dwergje

Maar je zal nog herleven,

Al is het in ‘t klein

Onder katoenen, warme dekens

aan de basis, een structuur van staal?

Uitgerust met nagels, afbreekbaar

verpakt in een plastic zip-up zakje

zielenpoot tot en met

5 december 12:48, Portugese tijd

Als we er dan zijn

Dan

Achteraf laten we de versiering vallen

tot de basis weer duidelijk zichtbaar is 

Als een lichaam zonder zijn elementen

naakt op een bed gelegen

de gouden zonnerand op de achtergrond

Een skelet zichtbaar ook als je 

er van op 

een afstand naar staart

Doorboorde schedel en vel doorzichtig

Elastische banden die de hoop versterken

Beveiligen  de breekbare delen

Drooggehuilde ogen, ze kende nooit iets anders

Ze zijn niet langer op zoek naar

Je mededogen

Ze boren door je afgebakende ziel

Ze zoeken je skelet 

vanop die afstand gecreëerd door

meters 

Ze vinden je niet meer

Ik heb het nog gekend, reclame met een ballon.

Ik moet er plots aan denken,

Na ‘t zien van een sigaar aan de Grimbergse horizon.

Mijn Opa zag dat oorlogstuig liever niet verschijnen

Het geeft een raar gevoel.

Mijn kleinkind is nu oud en kijkt naar foto’s van een drone.

‘Dat heb ik vroeger nog gehad, totdat het werd verboden.’

Oorlogstuig hoort niet thuis in dorpen waar ik woon.

Het geeft een raar gevoel.  

Het fietspad naar jou, dat plots niet meer is.

Hoeveel lijnen kunnen verdwijnen

voor het geen fietspad meer is?

Er zit wat mis.

Vinger aan de pols, luister naar de straat

om te polsen hoe het met ons gaat.

Ik zoek een boom, liefst meer dan een,

waaronder ik jou kan begroeten.

Zoiets als een park, een gezellige plek

Waar mensen elkaar ontmoeten.

Hoeveel parken kan je bebouwen

voor de gemeenschap verdwijnt?

Ik wil kunnen kiezen voor schaduw

als de zon schijnt.

Er zit wat mis.

Hoeveel dagen kunnen voorbijgaan

zonder dat ik jou mis?