Word jij de nieuwe gemeentedichter in Grimbergen?

Ik heb het nog gekend, reclame met een ballon.

Ik moet er plots aan denken,

Na ‘t zien van een sigaar aan de Grimbergse horizon.

Mijn Opa zag dat oorlogstuig liever niet verschijnen

Het geeft een raar gevoel.

Mijn kleinkind is nu oud en kijkt naar foto’s van een drone.

‘Dat heb ik vroeger nog gehad, totdat het werd verboden.’

Oorlogstuig hoort niet thuis in dorpen waar ik woon.

Het geeft een raar gevoel.  

Facebook in de hondenwei

Liefje was hier, ik ben blij.

Zwaar gegrom, een concurrent

Ook blaffen op een struise vent.

Kakje gedaan,

Baasje content. 

neerploffend in de rij                                  stoelgekraak deint weg                             in een hemelse sfeer                                   hoogverheven brandglas schittert             licht in mijn ogen                               afgebeelde heiligen komen tot leven      ze dansen als het ware                             als een uitgebalanceerd meesterwerk   terwijl de zon en wolken elkaar ridderlijk omhelzen                                                     zijn deze taferelen van rust en troost         de voeding voor mijn ziel                    als een parel voor mijn voeten

MENSWAARDE

Mensen toch:
Wanneer worden wij eindelijk wakker, één-ieder en als samenleving?
Wakker uit onze illusie van macht, geldgewin, af-leiding, ongebreidelde consumptiehonger, geluksdrang ten allen prijze.
En uit onze pietluttige ikkigheid?
Wakker uit onze illusie van beheersing van natuur, aarde, en elkaar.
Terwijl we nauwelijks in staat zijn om onze eigen kleinmenselijke driften, gevoelens, gedachten en vastgeroeste en belemmerende overtuigingen te beheersen en kanaliseren.
 
Mensen toch:
Waar zijn we – en zeker niet “in godsnaam” – mee bezig?
Vergeleken bij het onmetelijke, het onvatbare, het betoverende, het oneindig schone van ons heelal, onze melkweg, ons lichaam ook, zijn we amper – en in ’t merendeel van de tijd – prutsende zandkorrels.
Wij zijn enkel maar omdat de aarde is, moeder aarde is!
De natuur en de aarde hebben de mens niet nodig.
Dit terwijl de mens enkel maar van de natuur en van de aarde leeft,
dankzij haar, en al te vaak ten koste van haar.
  
Mensen toch:
Wanneer gaan we eindelijk ‘ns met z’n allen aarden?
Waarde kan niet zonder aarde, toch?
Laten we derhalve met z’n allen onze aarde, onze menswaarde,
Koesteren, omarmen, knuffelen en teder omhelzen.
Laten we opnieuw en opnieuw onvoorwaardelijk lief zijn voor onze aarde, onze menswaarde, en voor elkaar.
Laten we opnieuw en opnieuw aarde worden, mens worden, 
mens zijn, aarde zijn!
Dan pas leven wij menswaardig, toch?
Dan pas ontdekken wij onze werkelijke ge-aard-heid,
en worden wij, zijn wij geheeld, heel, toch?
En nooit meer alleen,
integendeel, en goddank, één met het al!
 
Mensen toch:
Wanneer ontwaken wij eindelijk uit onze hoogmoed,
uit onze waan-zin van de alwetende wetenschap?
Meer nederigheid, dankbaarheid en ontroering zouden ons sieren, toch?
Immers, wetenschap is ook maar een schapje van het weten.
Laten we daarom ontwaken uit onze naïeviteit dat meten weten is – wat weten we dan eigenlijk?
En laten we stoppen met voortdurend te kloppen op de nagel van het eigen grote gelijk.
 
Laten we – eens en voorgoed – de omslag maken van... 
oordelen naar luisterdelen.
En laten we vanuit onze zo gehypte mindfulness het pad van de mindemptyness inslaan en bewandelen, waar hoofd, hart, lichaam en ziel harmonieus op elkaar afgestemd zijn.
Immers, “wij zijn geen menselijke wezens die het spirituele ervaren, wij zijn spirituele wezens die het menselijke ervaren”. (Frans christelijk mysticus, palentoloog en auteur Pierre Teilhard de Chardin)
En wat zei Sándor Weöres, Hongaars dichter, schrijver en homo universalis?
“Om een echt mens te zijn, de essentie van wie je bent, kantel naar binnen, verken je diepste diepten en transillumineer jezelf, en straal dan je innerlijk licht uit en af op al diegenen rondom jou en je omgeving”.

The name of our game?

MENSWAARDE

Mensen toch:
Wanneer worden wij eindelijk wakker, één-ieder en als samenleving?
Wakker uit onze illusie van macht, geldgewin, af-leiding, ongebreidelde consumptiehonger, geluksdrang ten allen prijze.
En uit onze pietluttige ikkigheid?
Wakker uit onze illusie van beheersing van natuur, aarde, en elkaar.
Terwijl we nauwelijks in staat zijn om onze eigen kleinmenselijke driften, gevoelens, gedachten en vastgeroeste en belemmerende overtuigingen te beheersen en kanaliseren.
 
Mensen toch:
Waar zijn we – en zeker niet “in godsnaam” – mee bezig?
Vergeleken bij het onmetelijke, het onvatbare, het betoverende, het oneindig schone van ons heelal, onze melkweg, ons lichaam ook, zijn we amper – en in ’t merendeel van de tijd – prutsende zandkorrels.
Wij zijn enkel maar omdat de aarde is, moeder aarde is!
De natuur en de aarde hebben de mens niet nodig.
Dit terwijl de mens enkel maar van de natuur en van de aarde leeft,
dankzij haar, en al te vaak ten koste van haar.
  
Mensen toch:
Wanneer gaan we eindelijk ‘ns met z’n allen aarden?
Waarde kan niet zonder aarde, toch?
Laten we derhalve met z’n allen onze aarde, onze menswaarde,
Koesteren, omarmen, knuffelen en teder omhelzen.
Laten we opnieuw en opnieuw onvoorwaardelijk lief zijn voor onze aarde, onze menswaarde, en voor elkaar.
Laten we opnieuw en opnieuw aarde worden, mens worden, 
mens zijn, aarde zijn!
Dan pas leven wij menswaardig, toch?
Dan pas ontdekken wij onze werkelijke ge-aard-heid,
en worden wij, zijn wij geheeld, heel, toch?
En nooit meer alleen,
integendeel, en goddank, één met het al!
 
Mensen toch:
Wanneer ontwaken wij eindelijk uit onze hoogmoed,
uit onze waan-zin van de alwetende wetenschap?
Meer nederigheid, dankbaarheid en ontroering zouden ons sieren, toch?
Immers, wetenschap is ook maar een schapje van het weten.
Laten we daarom ontwaken uit onze naïeviteit dat meten weten is – wat weten we dan eigenlijk?
En laten we stoppen met voortdurend te kloppen op de nagel van het eigen grote gelijk.
 
Laten we – eens en voorgoed – de omslag maken van... 
oordelen naar luisterdelen.
En laten we vanuit onze zo gehypte mindfulness het pad van de mindemptyness inslaan en bewandelen, waar hoofd, hart, lichaam en ziel harmonieus op elkaar afgestemd zijn.
Immers, “wij zijn geen menselijke wezens die het spirituele ervaren, wij zijn spirituele wezens die het menselijke ervaren”. (Frans christelijk mysticus, palentoloog en auteur Pierre Teilhard de Chardin)
En wat zei Sándor Weöres, Hongaars dichter, schrijver en homo universalis?
“Om een echt mens te zijn, de essentie van wie je bent, kantel naar binnen, verken je diepste diepten en transillumineer jezelf, en straal dan je innerlijk licht uit en af op al diegenen rondom jou en je omgeving”.

The name of our game?

Wanneer de ochtendmist nog over velden zweeft,
en ’t eerste licht de stille wereld kleurt,
dan is er iets dat diep in mij weer leeft,
een oude droom die nooit is uitgebeurd.

Ik draai de sleutel — en de stilte wijkt,
een lage roffel vult de ochtendstraat.
De motor spreekt, zoals geen mens dat lijkt,
een taal die rechtstreeks naar het hart toe gaat.

De chroom glanst zacht, de tank vangt gouden schijn,
de spaken zingen mee met elke bocht.
Geen haast vandaag, ik hoef nergens te zijn,
alleen de weg, die mij naar buiten lokt.

De wind vertelt verhalen van weleer,
van Engelse wegen, regen, gras en steen.
En elke kilometer brengt mij weer
een stukje vrijheid dat ik was vergeten.

Mijn Triumph Bonneville, mijn trouwe vriend,
jij draagt geen haast, geen mode en geen schijn.
Jij bent de droom die mij nog steeds bedient,
een beetje jeugd, gevangen in chroom en lijn.

En als de avond langzaam nederdaalt,
en ’t laatste licht verdwijnt achter de bomen,
dan weet ik dat de weg opnieuw vertaalt
wat motorrijders altijd hebben gedroomd.

Want zolang jij nog één keer starten wilt,
en ik de horizon nog tegemoet kan gaan,
blijft in mijn hart de oude vrijheid stil
maar onverwoestbaar naast mij staan.

Het fietspad naar jou, dat plots niet meer is.

Hoeveel lijnen kunnen verdwijnen

voor het geen fietspad meer is?

Er zit wat mis.

Vinger aan de pols, luister naar de straat

om te polsen hoe het met ons gaat.

Ik zoek een boom, liefst meer dan een,

waaronder ik jou kan begroeten.

Zoiets als een park, een gezellige plek

Waar mensen elkaar ontmoeten.

Hoeveel parken kan je bebouwen

voor de gemeenschap verdwijnt?

Ik wil kunnen kiezen voor schaduw

als de zon schijnt.

Er zit wat mis.

Hoeveel dagen kunnen voorbijgaan

zonder dat ik jou mis?